|
ساعدي دو شخصيت برجسته و متمايز از هم داشت: هنرمندي با دريايي از تخيل و معلمي كه خود را موظف ميدانست، زخمها و چركهايِ اجتماع را با انگشت نشان بدهد.گاه چنان در بند تعهدِ خود ميافتاد كه هنرش به حد درس سياسي-اجتماعي سقوط ميكرد!
برايِ نقد و بررسي آثار نويسندهيِ متعهد و عاشق ايران بايد وقت ديگر به تفصيل بنويسم [كه هنوز گويا اين وقت پيش نيامده است!] اينجا ميخواهم دو نمونه از هنر او را نشان بدهم:
يكي داستان ِ« دايرهيِ مينا » از كتاب «آشغالدوني ِ» او [ منظور ايشان داستان «آشغالدوني» از مجموعه «گور و گهواره» است كه دايره مينا بر اساس آن ساخته شد.] ، ديگري نمايشنامهيِ «ديكته».
|