|
بهرام صادقي (۱۳۶۳ -۱۳۱۵) يكي از برجسته ترين چهره هاي داستان نويسي يكصد ساله ايران است كه با مرور آثار اندك اش (مجموعه داستان كوتاه «سنگر و قمقمه هاي خالي» و داستان بلند «ملكوت») و دوباره و چندباره خواني ماترك ادبي به ظاهر اندك او، مي توان يك سر و گردن از بسياري مدعيان هياهوگر و «لانسه» شده عرصه قصه نويسي در دو دهه سي و چهل، برتر و بالاترش ديد.
اين نويسنده كه شايد پر بي راه نباشد اگر او را داراي بارقه اي از نبوغ بدانيم، با نوشتن چند داستان كوتاه نو، بسيار زود درخشيد. او در سني كه علي القاعده خيلي از رهروان داستان نويسي حد طبيعي و تجربي خام و محدودي دارند، داستانهاي ماندگاري نوشت كه به لحاظ ساخت و مضمون يگانه و بي نظير هستند.
|