|
دکتر جلال خالقی مطلق در این کتاب با استفاده از روش پدیدارشناسی، به بررسی شعر پهلوانی پرداخته است. این اثر شامل چکیدهای از نظریات سی. ام. بورا است که در کتابی پرحجم با نام شعر پهلوانی مطرح شده است. بورا در کتاب خود تنها سه بار از شاهنامه یاد کرده؛ دلیل این امر شاید آن باشد که بنیاد فرضیههای او بر حماسه های گفتاری -بدیهی استوار است، اما شاهنامه حماسه ای نوشتاری است. خالق مطلق در این اثر، از نقل بیشتر مثال های مورد استناد بورا چشم پوشیده و در عوض از هم خوانی یا تضاد آرای او با حماسه های ایرانی سخن گفته است.
در آغاز کتاب تعریف حماسه و ویژگی های این نوع ادبی ارائه می شود و به تفاوت حماسه های شمنی، که دارای بینشی جادومرکزند، با حماسه های راستین، که بر اساس بینشی مردم مرکز پدید آمده اند، اشاره میشود. نویسنده حماسه را نتیجه تکامل اشعار شمنی ـ جادویی، مدحی و رثایی می داند؛ بنابراین با ذکر نمونه هایی، به تحلیل این مطلب می پردازد.
|